E-mail: info@ankyunacar.com

AnkunacarPrint and electronic publishing

Traditions of the Armenian Linguistic School

Pre-Soviet period

The history of Armenian linguistic thought dates back to one and a half millennia, which was recorded in numerous ancient manuscripts and books. In the pre-Soviet era it developed mainly outside the borders of Armenia, in Constantinople, Tbilisi, St. Petersburg, Moscow, Venice, Vienna and elsewhere: it was not concentrated and limited itself mainly to grammar, lexicography, comparative grammar, etymology, the history of the Armenian language, historical grammar and dialectology.

Soviet period

With the beginning of the Soviet era (1920), Yerevan became the main center of research on the Armenian language, and numerous prominent Armenologists and linguists moved to Armenia. The fact that the Armenian language became a subject of formal study contributed to the development of theoretical thought and the emergence of new spheres of scientific enquiry. At the beginning, the main accomplishments of Armenian linguistic thought were connected with universities, and especially with Yerevan State University, where the notable linguists Hr. Acharyan, M. Abeghyan, Gr. Kapantsyan and others worked. Afterwards they became the first members of Academy of Sciences of Armenia. Beside these eminent scholars, and often under their supervision, there formed a generation of linguists who started their work already in the Soviet years: G. Jahukyan, A. Gharibyan, A. Sukiasyan, G. Sevak and others. A wide scope of linguistic work was conducted towards the clarification of various theoretical and practical questions.

Institute of language

Since the establishment of Armenian SSR Academy of Sciences in 1943, the Institute of Language was founded on the base of the Institute of literature and language of the Armenian branch of USSR Academy of Sciences. From the viewpoint of the directions of scientific works, the activities of the Institute of Language (IL) can be divided into two phases: a) during 1943-50 the scientific thought of IL was guided by the principles of N.Y. Marr’s “new doctrine” of language, b) during 1950-70 due to the criticism of the principles of the above-mentioned theory, and of the cult of personality, the attitude towards linguistics heritage underwent changes, and in the research of the Armenian language international methods and principles were introduced, including Structuralism. The influence of Structural linguistics on Armenian linguistics can be discovered by researching the words of E. Atayan, G. Jahukyan, E. Aghayan, Gr. Kapantsyan, Gr. Sevak, H. Barseghyan and others. Structural methods were developed particularly in the following works by E. Atayan «Проблемы и методы структурального синтаксиса» (Problems and Methods of Structural Syntax, 1962), «Понятие элементарной синтаксической структуры» (The Concept of Elementary Syntactical Structure, 1964), as well as in R. Avoyan’s «Լեզվական նշանի իմացաբանական մի քանի հարցեր» (Some Epistemological Questions of the Linguistic Sign, 1972)։ Notable examples of the application of Structural methods on the research of the Armenian language are Ed. Aghayan’s «Ժամանակակից հայերենի հոլովումը և խոնարհումը» (The Declension and Conjugation in Contemporary Armenian, 1967), E. Mirakyan’s «Ինգվեի հիպոթեզի ստուգումը հայերենի նյութի հիման վրա» (The Verification of V. Ingve’s Hypothesis on the Material of the Armenian Language, 1968), as well as G. Jahukyan’s «Հայոց լեզվի զարգացումը և կառուցվածքը» (The Development and Structure of the Armenian Language, 1969), which makes use of key methods of traditional and Structural grammars and presents the whole system of the Armenian language. To date, Structuralism has its place in the works of several Armenian linguists and semioticians (Գյուլզադյան 2011. ա, բ, Աբրահամյան 2011).

Bibliography

1. Աբրահամյան, Ա. Ս. (2011): Իմացության, սիրո և արարման ուղի. Նշան, համակարգ, հաղորդակցում. Հոդվածների ժողովածու` նվիրված Էդվարդ Աթայանի հիշատակին, Ե., ԵՊՀ հրատ., 15-18:

2. Գյուլզադյան Դ. (2011. ա): Վարկած լեզվաբանության պատմության նորագույն պարբերացման (Էդուարդ Աթայանի լեզվափիլիսոփայական հայեցակարգի հենքով): Նշան, համակարգ, հաղորդակցում. Հոդվածների ժողովածու՝ նվիրված Էդվարդ Աթայանի հիշատակին Ե., ԵՊՀ հրատ., 63-74։

3. Գյուլզադյան Դ. (2011. բ): Ֆերդինանդ դը Սոսյուրի Ընդհանուր լեզվաբանության դասընթացի հայերեն թարգմանության նշանակությունը մեր մտավոր իրականության համար. Արտերիա մշակութային քննադատական ամսագիր http://arteria.am/.

4. Ջահուկյան, Գ. Բ. (1970) Լեզվի ինստիտուտ. Լրաբեր Հասարակական Գիտությունների, № 11, 80-85.

5. Քոսյան, Վ. Ա. (1972) Սովետահայ լեզվաբանությունը 50 տարում. Լրաբեր Հասարակական Գիտությունների, № 12, 31-42.

Go to top of page